Cień Szekspira

Spadające liście karmazynu Cynosure jesiennego splendoru Jak w amfiteatrze dla miłości I poezji barda Żołędzie w choreografii padały śniegiem. Jak cień Shakespeare'a patrzył Jak gdyby jego słowa stworzyły scenę I fresk dał swój podziw Całowaliśmy się na stopniach Bis życia, otwierając moje oczy. Otwieram oczy w zimowych zielonych I satynowych odcieniach herbaty Gdy tarcza słoneczna księżyca Pada na nasz blask świec Zainspirowany Szekspirem. I gdy noc zapadła na karawanę liści Jak wrześniowi nomadzi Z pożądliwym tchnieniem fluorescencyjnym Poddajemy się naszym myślom Jak patrzył cień Szekspira.