Wiatr odciągnął nas oboje od snu, chór niezliczonych szeptów śpiewających wzdłuż wzgórz i cichych ulic, zamieniając się w niewidoczne dłonie grzechoczące oknami i okapami. Kiedy zadrżałaś przy mnie, a ja jeszcze nie widziałem, tylko niewyraźny zarys ciebie, senna piękna twarz, gdy nasze dłonie lekko splotły się i splotły, ściskając za każdym razem, gdy dom drży i pozostają drzewa. Usta zakrywają moje powoli, gołe nogi splatają się, paznokcie delikatnie śledzą krzywiznę kręgosłupa.
Pamiętam tylko ciche uderzenia bicia serca, jak krople deszczu w oddali, każdy dotyk to wyraźny szum elektryczności, prądy potężne i nieubłagane. To wtedy jest najlepsze, nie ma planu ani ceremonii w tym, co robimy, tylko skóra łącząca się i eksplorująca się nawzajem, tak jak dwie istoty zostały kiedyś rozerwane i od tego czasu spędziły każde życie powoli dryfując z powrotem do siebie, odmawiając rozstania się ponownie. Wiatr rozrywa liście i gałęzie, rozrzuca wszędzie chmury wody i ziemi, ale jego chór szeptów przyciąga nas do siebie, staje się niewidzialną siłą łączącą dwie pozbawione tęsknoty formy.
Kiedy drżysz przy mnie, a ja pamiętam tylko przebywanie w tobie, gdzie zawsze należałem, każdy oddech i ruch, łącząc nas w burzy, którą sami stworzyliśmy. Prądy potężne i nieubłagane.