Ona je wczesnym popołudniem

Ma nadzieję, że podczas każdego lunchu spotka mężczyznę swoich marzeń…

Jada obiad wczesnym popołudniem, monotonną ręką miesza kawę i rozgląda się po pokoju. Patrzy, jak siedzi samotnie z przecinkiem wśród poruszających się postaci, wiedząc, że jest nieznana. Patrzy w twarze ze spojrzeniem, mając nadzieję, że ktoś może spojrzeć, które zapyta: kto tam siedzisz? Często się zastanawia, czy powinna skinąć głową i być powabna, czy też odwrócić wzrok, jakby chciała powiedzieć, że to miejsce jest nudne. Czy powinna wpatrywać się przez chwilę w swoje czasopismo, jakby jego spojrzenie było częścią rutyny obiadowej, to tuż przed wyjściem, podnieś głowę i uśmiechnij się lekko.

Ile obiadów przeszukała pokój, szukając twarzy wśród twarzy, które mogłyby odpowiedzieć spojrzeniem, jakie przybrała jej twarz. Ile obiadów z pewnością czuła, dziś będzie dzień, w którym mężczyzna spojrzy na nią i spotka się z nią przy drzwiach. Ile filiżanek kawy by to zajęło? Ile poranków musi słuchać tykania zegara i patrzeć na godzinę przerwy? Każdego dnia spieszy się do popołudniowej paplaniny.

Mieszała kawę monotonną ręką i nienawidzi twarzy w pokoju.

Podobne historie