Rzecz w Paryżu polega na tym, że nie ma dokąd pójść tam, gdzie chodniki nie były zwijane od wielu godzin. Liczę więc owce i próbuję ćwiczyć gamy na flecie. Ale nic nie usypia.
Potem z budynku po drugiej stronie dziedzińca dobiega słaby dźwięk wiolonczeli grającej melodię „Satin Doll” Duke'a Ellingtona: Papierośnica, która mnie kręci Przez ramię, kopie mnie. Wyrwij tę satynową lalkę. Podnoszę flet i przyłączam się do drugiej zwrotki. Wiolonczela waha się na nieoczekiwane wtargnięcie, ale ja pędzę naprzód, wypełniając ciszę.
Po kilku uderzeniach wiolonczela zostaje wznowiona. Kiedy nasz duet się kończy, skanuję ciemne okna w poszukiwaniu niewidzialnego partnera. Jakby czytając w moich myślach, pojawia się przyćmione światło, wystarczająco jasne, by odsłonić smukłą sylwetkę dziewczyny, która trzyma wyprostowaną wiolonczelę w niemożliwie zmysłowym uścisku. Tam, gdzie blask rozlewa się po jej ramieniu, widzę nagą pierś.